Ang Wikang Filipino At Ang Filipino

Noong ika-26 ng Marso 1946, nagpalabas si Pangulong Sergio Osmeña ng Proklamasyon Blg. 35, na nagtatalaga ng petsang mula ika-27 ng Marso hanggang ika-2 ng Abril bilang Linggo ng Wika. Noong ika-23 ng Setyembre 1955, iniutos naman ni Pangulong Ramon Magsaysay sa pamamagitan ng Proklamasyon Blg. 186 na ang Linggo ng Wika ay ipagdiriwang mula ika-13 hanggang ika-19 ng Mayo. Ang pagbabago ng petsa ng pagdiriwang ng Linggo ng Wika ay bilang paggunita sa kaarawan ni Pangulong Manuel L. Quezon, ang tinaguriang “Ama ng Wikang Pambansa”. Dahil sa paglilipat na ito ng petsa ng pagdiriwang ng Linggo ng Wika, naging imposible para sa mga estudyante at guro ang makilahok dito.

Pagkatapos ng Himagsikan sa EDSA noong 1986, inilabas ni Pangulong Corazon Aquino ang Proklamasyon Blg. 19 noong ika-12 ng Agosto 1988, upang pagtibayin ang pagdedeklara ng pagdiriwang ng Linggo ng Wika mula ika-13 hanggang ika-19 ng Agosto kada taon.

Upang higit pang pagtibayin ang mga naunang proklamasyon hinggil sa Linggo ng Wika, idineklara naman ni Pangulong Fidel V. Ramos ang buong buwan ng Agosto bilang Pambansang Buwan ng Wika sa pamamagitan ng Proklamasyon Blg. 1041 noong ika-15 ng Enero, 1997.

Sa kasalukuyan, ipinagdiriwang pa rin ang Linggo ng Wika at Buwan ng Wika sa Pilipinas. Opisyal itong nakatala sa listahan ng mga kultural na pagdiriwang sa bansa.

(mula sa fil.wikifilipinas.org)

isa sa mga asignatura (subjects) na nakahiligan kong pagtuunan ng pansin noong ako'y nag-aaral pa ay ang (P)Filipino. Dito ay matamang itinuturo ang wikang Filipino, ang bumubuo rito, at kung paano ito tamang isulat o sabihin. Walang gaanong pinag-iba rito ang subject na English o Language na kung saan dito ay ipinakilala sa mga mag-aaral ang ibig sabihin ng noun, verb, adjective, adverb, mga uri nito at subject-verb agreement at iba pa na may kinalaman sa pagsasalita ng wikang Ingles. Sa Filipino ay matututunan ng isang estudyante na maling baybayin na p-a-n-g-a-l-a-n ang noun dahil ang tamang baybay nito ay p-a-n-g-n-g-a-l-a-n. Sa Filipinos subject ko rin natutunan na may tatlong uri ang panlapi (affix) at ito ay ang unlapi (prefrix), gitlapi (infix), at hulapi (suffix). Ang mga panlaping ito ay karaniwang ikinakabit sa isang salitang-ugat (rootword). dito ko rin natutunan at naisaulo na sa salitang nagtatapos sa mga titik na da-la-ra-sa-ta (d, l, r, s, t), titik "n" ang dapat na huling letra sa unlapi na ikakabit sa salitang-ugat:

*Nakakita ako sa mall ng magandang polo-barong na (pang-, pan-, pam-) lalaki.
*Kapag magwawalis ka sa labas ng bahay, mabuting may hawak ka rin na (pang-, pan-, pam-) dakot.
*Magluluto si lola ng sinigang kaya ibibili ko siya ng (pang-, pan-, pam-) sahog.

mas madali naman tandaan kung kailan ikakabit ang unlapi na nagtatapos sa titik "m"... ito ay kung susundan ng salitang-ugat na nagsisimula sa (dalawang titik lamang) "b" o "p":

pam-babae
pam-pasada

at sa mga letrang hindi nabanggit, kabilang ang limang patinig (vowels), doon naman gagamitin ang unlapi na nagtatapos sa "ng":

pang-kulay
pang-ehersisyo
pang-akit

Bagama't maraming wika ang bumubuo sa kabuuan ng wikang Filipino, Tagalog ang karaniwang pinagkakamaliang opisyal na wikang Filipino. Sa pagkakaalam ko, anumang wika na mula sa mga lalawigan ng Pilipinas ay maituturing na wikang Filipino. at hindi lang ito iisa. batay dito, mahigit isandaan ang mga ito.

Ano nga ba ang kinalaman ng pagkilala natin sa wikang Filipino, lalo na sa panahon ngayon na tunog-amerikano na ang kasalukuyang henerasyon na pinagyaman pa ng nag-usbungang call center industries at english online tutorial jobs sa bansa?

para sa iyo, ano ba ang halaga ng pagkilala natin sa sarili nating wika? nakakalungkot kaseng isipin minsan na itinuturing na "bobo" ang mas sanay sa wikang Filipino kaysa Ingles. hindi ba mas katawa-tawa na isa kang Pilipino at mas alam mo pa ang wikang banyaga kaysa sarili mong wika?

usapang pera

medyo nabuburaot ako sa mga minutong ito dahil sa text ng empleyado nung shop na nagkabit ng gulong ng sasakyan ko. matapos akong makakuha ng magandang "deal" sa presyo ng mga pinapalitan kong gulong, eto na nga ba ang pinangangambahan ko:
siya: "sir tapos na po yung unit nyo. recommendation po palitan yung tire rod."
ako: "ha? kapapalit nyo lang nun ah?"
siya: "yun po kase ang nakita sir eh."
ako: "libre ba?"
siya: "free check-up po... P_____ parts, P______ labor."
ako: "huwag muna."

- pagtatapos ng text namin -

aba! naka diskwento nga ako. binawi naman agad sa "extra repair & labor", tumubo pa! pagdating ko sa shop para tubusin ang sasakyan, ang bungad ko doon ay "makakauwi pa naman ako ng bahay ngayon kahit di ko papalitan yung tire rod?" malumanay naman ang sagot ng shop OIC. pagkatapos ay nilibot ko yung van, tinignan yung mga gulong (wow, bagong-bago!) at pagkatapos ay kumalma na ng konti. inabot sa shop OIC ang dala-dala kong "epektos" na ipinangako kaninang una akong pumunta doon.

bumalik ako agad sa opisina dahil maraming trabaho. tumawag ako kay wifey para ibalita ang nangyari at pakiramdam ko, nangarag din sya sa pagkakabawas sa savings ni boneneng ng ganun kalaking halaga. oo. sa savings ni boneneng ako "umutang" ng panggastos kanina. yun kaseng savings nya ang hangga't maaari ay pinupunan namin kapag may biyayang dumarating, para naman magamit nya sa mga check-ups, pambili ng gatas, diapers (na sa awa ng Maylikha ay halos hindi pa kami gaanong gumagastos dito dahil sa dami ng "donasyon"), at iba pang maaaring pag-gamitan ni baby Aya.

sa ngayon ay matiyaga naming hinihintay ang makukuha kong reimbursement mula sa PHILHEALTH. dumating na kase yung sa SSS ni wifey. ang katunayan nito, ayokong-ayoko na pinag-uusapan ang pera lalo na kapag kwentahan na ang usapan. hindi ko naging ugali ang magkwenta na madalas ay pinagmumulan pa ng hindi pagkakaunawaan ng ibang mga tao. "pera lang yan", sabi nga ng iba, sa akin, totoo rin yun. oo, mahalaga ang pera at sino bang tatanggi rito, pero hindi dapat umikot dyan ang mundo ko, namin ng pamilya ko.

minsan nang nagkwenta si wifey ng monthly expenses namin (na talagang siya ang pinagagawa ko nito) at kung susumahin lahat, hindi ko at hindi niya rin maisip kung paano kami nakakatawid buwan-buwan. kase naman pagka-sweldo ko, ilang araw lang ubos na agad ang sinahod ko. oo, paminsan-minsan nagtutumba na lang kami ng lata para may maiulam pero hindi naman kami umaabot sa punto na asin at mantika na lang ang kasama ng kanin sa hapag-kainan.

sa ngayon ay nag-iisip kami ng pwede pang ibawas sa kasalukuyang tinatangkilik naming mag-asawa, bawas gastos, 'ika nga. unang nasa pila ay ang extra unit ng cell phone (at service provider na rin, bagama't prepaid lang), at naiisip na rin naming mag garage sale. hehehe... lahat gagawin alang-alang sa maginhawang pamumuhay.

pero uulitin ko: hindi kami naghihikahos. tama lang. pakiramdam ko, biyaya ng Diyos ang bumubuhay sa amin araw-araw. at minsan, nakakatulong pa ako sa ibang tao na mas nangangailangan kaysa amin. yun naman ang hinihiling ko lagi. magkaro'n man kami ng sobra, sapat sana para makatulong naman sa iba. huwag lang kaming mamalimos ng tinapay.

hay anu ba ito? kung sana ang pera ay tumutubo lang sa mga puno at halaman, malamang gubat na ang paligid ng bahay namin. kung ang pera lang ay naidudumi ng tao, marahil lagi akong kumakain ng pampaasim ng tyan para dumumi ako lagi (ang babuy, haha). pero ang pera ay pera. sa simula pa lang ng pagkakasala ng mga unang tao na nilalang, itinadhana na na ang tao ay kumain ng tinapay sa pawis ng kanyang mukha. ibig sabihin, dapat magtrabaho, magsikap at magsipag para mabuhay. pero uulitin ko, "pera lang yan".

hindi tayo dapat paalipin sa pera, kundi ang pera ang dapat na maging alipin natin.

huling linggo ng agosto

gumugulong na naman ang mga araw at sa isang iglap, di mo namamalayan na opisyal nang papasok ang "ber" months. sana gumanda na ang panahon (malamig at di maulan). medyo naging mabilis ang Lunes ko ngayon, nagsimulang maaga upang mag-upload ng mga larawan na medyo matagal nang kuha mula sa aming kaisa-isang digital camera at ang ilan ay mula sa aking pinakamamahal na Nokia 6233, pagkatapos ay naghugas sandali ng mga bote ni boneneng at naligo rin nang mas maaga sa karaniwang oras ng pagligo, at pagkatapos ay nakipaglaro sandali kay boneneng,at saka tumulak sa opisina. mabuti at maaga akong bumiyahe dahil napuno na naman ng sasakyan ang Macapagal bridge lagpas lang ng kaunti sa tapat ng SM Marikina. pagdating sa opis ay medyo nanibago sa ayos ng mga lamesa, kaunting umusad ang mga ito sa unahan dahil niluwagan ang may bahaging likuran dahil sa dumaraming bilang ng empleyado. hmm...

kumuha ng minutes ng meeting na maagang natapos sa karaniwang meeting, sumaglit ng pananghalian, at tumulak pauwi ng bahay upang sunduin ang aking mag-ina. kasama si lalola, tumungo kami sa Philippine Heart Center upang ipatingin kung bakit si boneneng ay may halak at pagka minsan ay humihilik sa pagtulog, bagay na hindi karaniwan sa edad niyang dalawang buwan (oi, maligayang ika-dalawang buwan ng pagsilang ngayon, boneneng!) matapos ang sampung taon ng paghihintay na maka-parada (pila-pila po dahil sa liit ng paradahan sa PHC), nakapwesto rin ng puwang ang aking sasakyan at mabilis kong tinungo ang kwarto ng doktor na titingin sa baby namin. pag-akyat doon, ang inaakala kong patapos nang pagsangguni ay isa lang malaking akala. wala pa ang doktor (huli na ng isang oras at kalahati mula sa takdang oras ng kaniyang clinic schedule). kaya naghintay muli kami ng sampung taon. sulit naman pagdating ni doc, magaan ang loob namin sa kanya. mabait sya at magiliw sa pasyente. outpatient kase si boneneng namin.

matapos ilahad sa doktor ang mga puna namin kay boneneng, inihiga ito ng pedia-cardio at sinuri ang paghinga... masusing pinakinggan, harap at likod ng sanggol... negative! woohoo!!! maayos ang kalagayan ni boneneng, walang dapat ipag-alala ukol sa karamdaman sa puso, at ang halak o hilik ay bunga lamang marahil ng pag-urong ng dila kapag siya ay natutulog nang nakatihaya, o di kaya ay bunga ng nasal congestion. hinintay naming makatulog muli si boneneng at maghilik... ayun! naghilik nga at nangiti ang doktor. sa ilong daw nagmumula ang hilik at hindi mula sa dibdib nito. hayy... hindi ako eksperto pagdating sa ma pagsusuring medikal pero ang tiwala ko sa pinupuntahan naming mga manggagamot ay hindi rin naman basta-basta kong naipapasawalang-bahala. iminungkahi ng doktor na patignan namin si aya jr. sa EENT para matiyak kung ano ang nagiging tunay na sanhi ng hilik. sa ngayon, mas mainam daw na matulog ng medyo patagilid si baby o kaya ay yung karaniwang nakadapa sa may dibdib namin. siguro tama ang isang kaibigan namin: hindi pa kami sanay sa iba't-ibang kundisyon ng bata. konting pagkakaiba sa karaniwan, sangguni agad sa mga eksperto. sa isip-isip ko, ayus lang! bakit naman namin ipagsasapalaran ang kalagayan ng bata dahil lang sa kakulangan namin ng kaalaman? habang nagmamaneho nga galing ospital, naisip ko na ang perang ginagastos para sa isang sanggol ay ganun-ganun na lang kung mawala sa bulsa mo, pero nananatiling walang katumbas na halaga ang kapalit noon. pag nakita mo ang anak mong nakangiti, pilit kang kinakausap kahit hindi pa makabuo ng salita, at pakikitaan ka ng kung anu-anong porma ng mukha, bayad na lahat ng hirap at pagod mo.

tinapos namin ang araw sa pamamagitan ng family bonding, lumibot ng sandali sa mall at ipinagdiwang ang ika-2 buwan ng kapanganakan ni boneneng sa pamamagitan ng pagkain sa Wendy's. :P

long weekend bullets

looking back

> work loaded
> Kid left, Iris joined the company
> wifey's SSS reimbursement paid
> GEM performance
> new washer & dryer purchased

looking forward

> wack wack visit tomorrow
> anointing of oil performance
> close deal(s) with the new "sideline" job
> long weekend with the family, yay!

i'd like to say Congratulations to couple-friends Lei & Rey for expecting a baby months from now. cheers to parenthood! :)

venturing in to other field

i've been thinking occasionally how a person shifts from one "career" to another, having his/her college degree as the point of reference. in a third world country like ours, graduating from a certain degree and working on an entirely different field isn't something new. having a degree in Mass Communication, i started wondering how i can get back playing in its center field. after the college graduation, i'm fortunate to experience how it is to be a media practitioner since it is the field of my four-year study. but after leaving the field for some reasons, i've been nailed to the customer service department, running for over 5 years now and it seems a bit hard shifting back or at least elsewhere to a different field. i even tried to 'tamper' my job title in my current employment just to get a grasp of 'the other field' which our company primarily offers. i thought, having that title should take my credentials into a wider scope and probably be of use in the future. well now, living circumstances have pushed me to venture 'out of the shell' and this time, venturing into a different field will not only be written in my resume but it will happen in actuality. i'm finally setting my foot in the field of "selling". not that i haven't done selling before but this time, it should be the real thing. extra income should be earned--- the hard way. i'm not a sales person. i didn't focus my college studies on the technical aspects of "selling" and i didn't imagine i will be playing on this field. but it's here now. and i need it badly. thank you for the opportunities, i am positive i'll do good on this.

08.08.08 stories... year 1

the meeting...

the introduction...

the times together...

more time together...

the plans unpursued...

the 'real' planning...

the long trips...

the first time random surprises...

the parents meet...

the not so exciting but solemn proposal...

the instant stepping-stone to stardom tv appearance...

the many long weekends together...

the unplanned road trips...

the farewells to "singlehood" and family reunions...

the BIG EVENT... one year ago.

thank you, God, for making this happen.

...and one year ago, we appeared on national television for an interview about the 08-08-08 events and occasions (thanks to ederic's referral.)


Visit GMANews.TV

first friday of august

seventh day of august today, the day that completes the first week of the eighth month. good friend Flow reminded me yesterday that next month is already the start of the -ber months. i guess it signifies the happiest remaining months of the year for most Pinoys.

anyway, thank goodness it's Friday. because of the holiday last wednesday, it seemed we have a short work week. i'm wearing my green jeans today to work and i hope to get home as early as possible. looking forward to tomorrow's 'activities'--- starting off at baby aya's pedia check-up slash vaccines. then the rest of the day should be one for the blogs. :p ok, i'll leave it for tomorrow's posting ;)

off to work!

the wonders of the human body

just got home from this therapy:



and now to log-off for another daddy night duty:

busy, lazy, everything monday

the gloomy skies describe how i feel today. had the regular meeting this morning and after that, take our lunch and then just a few hours after, we ate again. bosses gave a treat for achieving our highest number yet this year and we had fun in the pantry (as usual).

people gather up at Ayala Avenue today to pay their last respect to the woman behind the restoration of our democracy, as her remains shall be brought to its final stop (Manila Cathedral) before her burial on Wednesday. i took a glimpse of the events (photos-videos) happening outside, specifically in Ayala, online and this is what i got (and snatched):



and i can just say... "WOW!" i think i saw this kind of crowd last in 1986. funny thing about this turn of events, i feel someone in the highest power has been rattled in witnessing the overwhelming support of the people to the former President. a feat she may want to achieve for herself in the future but may be too far to be realized with the way things are going on right now in the nation she leads. too bad. on a positive note, i think the younger generation has come to realize the great contribution of President Aquino to the country. that alone is enough to pay her a "people's tribute" until she reaches her last stop in this world. Mrs. Aquino may not have been our country's greatest President but she will be remembered well by the people for restoring democracy in the country in the most peaceful way the whole world couldn't have imagined.

i felt good this morning accomplishing my "daddy duties" before going to work. first time i felt like i was "super dad" when wifey went to my room at around 5:30 in the morning to tell me to attend to our little baby. the poor mom & grandmom were sleepy and the baby was left alone for me to attend to. i was able to "entertain" her, feed her, *burped* her, put her in the playpen and with a little help from her lolo, i was able to wash her bottles and cook breakfast for the family. woohoo!! i feel good! now there are only two things i haven't tried doing for our little baby: bathing her and changing her diapers. :p maybe soon. :p :p :p

President Corazon "Cory" Aquino (1933-2009)

to the courageous president, loving mother, prayerful person, the icon of democracy...



thank you, tita Cory, for standing up in behalf of the Filipino people, for leading the country back to its rightful status, for telling the world that Filipinos can always be great...

one of the benefits of being a 'martial law baby', i have witnessed as a young child what transpired during the transition of the Marcos government to Cory's administration. 1986 must be one of the best years in Philippine history... when Filipinos are in unity, majority (if not all) is joyful in regaining democracy, and everyone looks forward to a brighter future for the country. watching the coverage today of the two leading tv stations in the country about Cory's passing, interviews and video footages remembering former president Cory Aquino brings back memories of those great years when Filipinos united for a common cause. not only the Filipinos pay tribute to the icon of democracy but the whole world joins in mourning for the passing of the well-respected Philippine President.

to the family, loved ones, and filipino people who survived the loss of former president Cory Aquino, my sincere condolences.